Canadese Rockies per motor

Vandaag begint het echte werk. Je laat Vancouver achter je en rijdt oostwaarts het binnenland in. Dat merk je niet alleen aan de kilometers, maar ook aan het landschap. Eerst zijn er nog de bredere verkeersaders en de voorsteden, maar gaandeweg wordt alles opener. Bossen, berghellingen en rivierdalen wisselen elkaar af, en later op de dag schuift de sfeer langzaam op naar de Okanagan: zonniger, droger en met meer wijngaarden en fruitteelt langs de route. De rit van Vancouver naar Penticton is ongeveer 392 kilometer en duurt normaal gesproken zo’n 4 uur en 40 minuten zonder lange stops. Voor een motordag voelt dit als een mooie openingsrit: lang genoeg om echt onderweg te zijn, maar nog goed behapbaar.

Aankomen in Penticton voelt bijna alsof je in een andere provincie bent beland. De stad ligt tussen Okanagan Lake en Skaha Lake en staat bekend om stranden, warmere temperaturen en wijnbouw in de omgeving. Dat contrast met de kust en de stad van gisteren maakt deze eerste etappe sterk. Heb je bij aankomst nog zin om wat rond te kijken, loop dan richting Okanagan Beach. Daar zie je direct hoe ontspannen de sfeer hier is: een brede strook zand, de boulevard, restaurants in de buurt en uitzicht over het meer richting Naramata Bench. Penticton is bovendien een van de weinige steden ter wereld die tussen twee meren ligt, wat meteen verklaart waarom water hier overal onderdeel van het dagelijks leven is.

Voor wie nog wat wil ondernemen, is de omgeving van Penticton ideaal voor een korte namiddagrit zonder veel gedoe. Vooral de wijnregio’s rond Naramata Bench en Okanagan Falls/Skaha Lake zijn de moeite waard. Je vindt hier veel kleinschalige wineries en mooie uitkijkpunten over het water en de heuvels. Ook als je niet proeft omdat je nog rijdt, is het een fijn gebied om doorheen te toeren. De wegen zijn overzichtelijk, de omgeving is vriendelijk en je hebt hier eerder het gevoel van een lange zomeravond dan van een strakke doorreisdag.

Na de warmere, ontspannen sfeer van Penticton stuur je vandaag weer een heel ander landschap in. De route naar Kamloops is ongeveer 240 kilometer. Dat lijkt op papier een kortere dag, en dat is het ook, maar juist daardoor heb je ruimte om onderweg vaker af te stappen. Je rijdt weg uit de Okanagan, langs heuvels, open stukken en kleinere plaatsen, waarna het landschap geleidelijk ruiger en droger wordt. Kamloops ligt in het Thompson-gebied en voelt daardoor minder als een klassieke bergplaats en meer als een stoerdere binnenlandstad waar spoorlijnen, rivieren, halfdroge hellingen en buitenleven bij elkaar komen. De afstand tussen Penticton en Kamloops over de weg is ongeveer 240 kilometer.

Onderweg is het slim om niet alleen op de eindbestemming te focussen. Juist deze overgangsdag laat goed zien hoeveel variatie British Columbia heeft. Je vertrekt uit een streek van meren, stranden en wijnranken en eindigt in een omgeving die droger, wijder en wat robuuster oogt. Dat maakt deze rit op de motor interessant: het zijn niet alleen de bochten of het asfalt, maar ook de sfeerwisselingen die de dag sterk maken. Neem de tijd voor een koffiestop in een klein plaatsje of bij een uitzichtpunt langs de route. Daar merk je vaak pas echt hoe snel het landschap sinds gisteren veranderd is.

In Kamloops kun je na aankomst nog prima even de stad in. Riverside Park is daarvoor de meest logische plek. Dit park ligt aan de Thompson River, vlak bij downtown, en is een prettige plek om de benen te strekken na de rit. In de zomer zit je hier goed voor een wandeling langs het water, een rustige picknick of gewoon om even te kijken naar het lokale leven. Wie nog energie heeft, kan ook het BC Wildlife Park overwegen. Daar leven bijna 200 dieren en 65 soorten die in British Columbia voorkomen, waaronder beren, wolven en roofvogels. Leuk detail: hier leeft ook de enige Kermodebeer in menselijke zorg ter wereld. Dat is zo’n typisch stopje dat deze reis extra laagjes geeft naast alleen het rijden zelf.

Vandaag ga je echt richting de Rockies. Vanuit Kamloops rijd je oostwaarts naar Golden, een route van ongeveer 359 kilometer met een rijtijd van circa 4 uur en 20 minuten zonder lange stops. Dat maakt dit een stevige, maar heel fijne motordag. Je vertrekt vanuit het drogere binnenland en merkt onderweg dat het landschap stap voor stap verandert. De valleien worden nauwer, de bergen komen dichterbij en de route krijgt meer dat typische gevoel van onderweg zijn in West-Canada. Juist op de motor voel je op zo’n dag hoe een route langzaam van karakter verandert. Wat gisteren nog halfdroge heuvels waren, maakt plaats voor een groener en bergachtiger decor.

Golden is een prettige stopplaats omdat het niet alleen een overnachtingsplek is, maar echt een overgang tussen British Columbia en de bekendere berggebieden verderop. Het stadje ligt aan de Kicking Horse River en na aankomst is een wandeling over de Kicking Horse Pedestrian Bridge een goede manier om de dag af te sluiten. Deze houten brug van 46 meter geldt als de langste vrijstaande timber frame bridge van Canada en verbindt de Rotary Trail aan weerszijden van de rivier.

Heb je na het inchecken nog zin om wat rond te kijken, dan is het leuk om niet te veel te plannen en gewoon even downtown in te lopen. Golden is zo’n plaats waar je makkelijk ergens een burger of lokaal biertje scoort en daarna nog even langs de rivier wandelt. De River Walk, die in 2021 officieel openging, maakt dat extra prettig.

Fun fact voor onderweg: de beroemde houten voetbrug is in 2001 gebouwd met hulp van meer dan honderd timber framers uit Canada, Europa en de VS. Dat zegt iets over het karakter van de plaats: praktisch, trots en gewend om samen iets neer te zetten.

Dit is een van de dagen waar veel motorrijders vooraf al naar uitkijken. De rit van Golden naar Jasper is ongeveer 308 kilometer en duurt normaal gesproken zo’n 4 uur en 5 minuten zonder langere stops. In de praktijk ben je vandaag meestal langer onderweg, en dat is maar goed ook. Dit is namelijk geen route die je alleen rijdt om aan te komen. Je rijdt een gebied in waar gletsjers, brede rivieren, hoge bergwanden en bekende uitzichtpunten elkaar snel opvolgen.

Eenmaal in Jasper draait het niet alleen om het dorp zelf, maar vooral om wat er net buiten ligt. Goede stops zijn bijvoorbeeld Athabasca Falls en Sunwapta Falls. Athabasca Falls is met 23 meter niet de hoogste waterval van de Rockies, maar wel een van de krachtigste, juist door de enorme hoeveelheid water die hier door een smalle kloof wordt geperst.

Sunwapta Falls heeft weer een ander karakter: een stevige waterval in een landschap dat gevormd is door zogenaamde hanging valleys, ontstaan na het terugtrekken van gletsjerijs. Dit zijn geen stops waar je alleen snel een foto maakt en weer doorrijdt. Even afstappen, helm af en luisteren naar dat geraas werkt hier eigenlijk beter.

Heb je in Jasper zelf nog tijd, dan is de Maligne Road een klassieke keuze voor een extra lus, met stops bij Medicine Lake en Maligne Lake. Er zijn langs deze weg geen tankstations, dus vertrekken met een volle tank is hier geen overbodige luxe. Medicine Lake is vooral leuk omdat het geen ‘normaal’ meer is: het water stroomt via zinkgaten als het ware uit het bassin weg, waardoor het meer in de loop van het seizoen sterk kan veranderen.

Maligne Lake is bekend door zijn blauwgroene kleur en Spirit Island, al bereik je dat laatste alleen per boot of met een niet-gemotoriseerd vaartuig.

Na de volle bergdag van gisteren is dit een kortere etappe, maar zeker geen saaie. Van Jasper naar McBride rijd je ongeveer 166 tot 170 kilometer, goed voor zo’n 2 uur rijtijd. Dat geeft je de luxe om de ochtend in Jasper rustig te beginnen of onderweg extra stops in te bouwen. Je verlaat de bekendste Rockies-sfeer geleidelijk en rijdt via Highway 16 richting de Robson Valley. Dit is zo’n route waarop het tempo wat zakt. Minder drukte, minder bekende namen, maar wel precies dat gevoel dat je echt op doorreis bent door West-Canada.

Een van de logische hoogtepunten vandaag is Mount Robson Provincial Park, waar je onderweg of vlak voor McBride nog even kunt stoppen.

Ook als je vandaag geen lange wandeling maakt, is dit een indrukwekkende plek om even af te stappen. Mount Robson is met 3.954 meter de hoogste berg van de Canadese Rockies, en juist vanaf de weg of bij het visitor centre zie je goed hoe massief die bergwand eigenlijk is.

McBride zelf is klein, met ongeveer 600 inwoners, en dat is precies de charme. Het dorp ligt in de Robson Valley, nabij de bovenloop van de Fraser River, en fungeert als regionaal servicepunt voor de omgeving. Verwacht hier geen druk centrum of lange lijst must-sees.

McBride is eerder een plek waar je even gas terugneemt. Juist dat werkt goed in deze route. Je kunt nog even langs de Whistle Stop Gallery lopen, gevestigd in het historische treinstation, waar werk van lokale kunstenaars hangt. Of je zoekt gewoon een eenvoudig restaurant op en kijkt hoe de avond langzaam stiller wordt dan in Jasper.

Fun fact: doordat McBride zo klein is, krijg je hier sneller een praatje aan de pomp of bij het diner dan in de grotere plaatsen eerder in de reis. En eerlijk: dat hoort ook bij motorrijden in Canada.

Vandaag rijd je verder de Cariboo in. De route van McBride naar Quesnel is ongeveer 320 kilometer, goed voor zo’n 3 uur en 20 minuten rijden zonder langere stops. Dat maakt dit een prettige dag op de motor: genoeg kilometers om echt onderweg te zijn, maar ook voldoende ruimte om af en toe af te stappen.

Je laat de bergwereld van Jasper en Mount Robson langzaam achter je en komt in een landschap terecht dat opener en vriendelijker oogt. Minder ruig, wat meer agrarisch, met brede valleien, bossen en kleine plaatsen waar je niet per se komt voor de highlights op een lijstje, maar juist voor het gevoel dat je echt door British Columbia reist.

Quesnel is een plaats met geschiedenis. Dat voel je niet alleen aan de ligging aan de Fraser River, maar ook aan de rol die de stad speelde in de Cariboo Gold Rush.

Een goede eerste stop na aankomst is de Fraser River Footbridge. Deze brug vormt het middelpunt van het Riverfront Trail-systeem en wordt door de stad omschreven als de langste houten vakwerk-voetbrug ter wereld. Dat klinkt misschien als een detail voor een informatiebord, maar op locatie is het gewoon een fijne plek om even te lopen, de rivier te bekijken en na te voelen hoe anders de sfeer hier is dan in de Rockies. Quesnel is minder toeristisch, minder gepolijst, maar daardoor juist aangenaam echt.

Heb je nog wat tijd over, dan is een ritje of korte uitstap naar Pinnacles Park de moeite waard. Dit is een populair park vlak bij Quesnel, met uitzicht op opvallende hoodoos, Baker Creek en de stad zelf. Dat geeft deze dag net wat extra karakter, omdat je hier niet alleen doorheen rijdt maar ook iets van het landschap leert lezen.

Een andere leuke optie is Cottonwood House, een historisch roadhouse ten oosten van Quesnel aan de Gold Rush Trail. Dit ligt op ongeveer 26 kilometer van de stad en laat nog goed zien hoe reizigers hier vroeger halt hielden op weg naar Barkerville.

Vandaag rijd je zuidwaarts over Highway 97 richting Cache Creek. De afstand bedraagt ongeveer 321 kilometer. Reken op zo’n 4 tot 5 uur rijden, afhankelijk van verkeer, stops en hoe vaak je onderweg even afstapt. Dit is een klassieke reisdag, maar wel een met veel afwisseling. Je rijdt door het Cariboo-gebied, waar het landschap onderweg rustig verschuift van bossen en ranchland naar een drogere omgeving.

Cache Creek is al jaren een logische tussenstop voor reizigers die door het binnenland trekken. Dit is een populaire overnachtingsplek langs de Gold Rush Trail, bekend om de gastvrije sfeer en de ligging aan de Bonaparte River. Dat klopt ook goed met hoe het onderweg voelt: niet groot, niet ingewikkeld, maar praktisch en prettig aan het einde van een reisdag.

Wie nog even iets wil doen na aankomst, kan naar Bonaparte Bend Winery. Dit wijnhuis werkt vooral met fruit van de eigen ranch en maken ze er een reeks fruitwijnen van, met een wijnwinkel en bistro erbij. Dat is net even iets anders dan Okanagan en past goed bij het karakter van de regio.

De mooiste of meest interessante stop van vandaag ligt eigenlijk vlak buiten Cache Creek: Historic Hat Creek Ranch. Deze historische site laat zowel koloniale als inheemse geschiedenis van de Gold Rush-route zien, met historische gebouwen en een Indigenous Interpretive Site. Dat maakt het meer dan alleen een oude ranch met wat houten panden. Je krijgt hier echt context bij de route waar je zelf nu overheen rijdt.

Vandaag staat er weer een heel andere rit op het programma. Van Cache Creek naar Whistler rijd je ongeveer 215 kilometer, goed voor ongeveer 3 uur rijden zonder langere stops. Dat lijkt een kortere reis, maar het is wel een route die je aandacht vraagt. Je rijdt via Lillooet en daarna over Highway 99 richting Pemberton en Whistler. Vooral het deel over de Duffey Lake Road maakt deze dag sterk. Deze weg is onderdeel van de Coast Mountain Circle Tour, en dat zie je onderweg direct: de route trekt van het droge binnenland de Coast Mountains in, met meren, bergflanken en een weg die veel interessanter wordt naarmate je verder komt.

Onderweg is Duffey Lake een leuke stop. Het park ligt ongeveer 35 kilometer ten oosten van Pemberton en is vooral geschikt voor sightseeing en een korte pauze. Dat maakt het precies zo’n stop die op een motorroute goed werkt: helm af, even benen strekken, water en bergen in je opnemen, en dan weer door. Daarna verandert ook de sfeer opnieuw.

Zodra je verder afdaalt richting Pemberton en Whistler merk je dat je een drukkere, levendigere regio binnenrijdt. Waar Cache Creek vooral rustig is, voelt Whistler meteen als een bestemming waar van alles gebeurt.

Whistler zelf is een fijne plek om na aankomst nog niet meteen stil te vallen. Het dorp is autoluw en overzichtelijk, met winkels, terrassen en wandelpaden direct rond het centrum. Whistler Village ligt aan de voet van Whistler en Blackcomb Mountain, en dat maakt het een prettige plek om aan het eind van de dag nog even rond te lopen.

Heb je nog energie, dan zijn er twee leuke opties. De eerste is Lost Lake Park, met strand en meer dan 25 kilometer aan wandel- en fietspaden. De tweede is de PEAK 2 PEAK Gondola, die Whistler en Blackcomb met elkaar verbindt over 4,4 kilometer.

Vandaag is een reisdag met meerdere onderdelen, en dat maakt hem juist leuk. Je verlaat Whistler, rijdt terug richting de kust en steekt daarna over naar Vancouver Island. De gebruikelijke route gaat via Horseshoe Bay naar Departure Bay in Nanaimo.

Daarna stap je weer op voor het laatste deel noordwaarts naar Campbell River. Dit is zo’n rit waarop je merkt dat West-Canada niet alleen uit bergwegen bestaat, maar ook uit water en eilanden.

Campbell River is een fijne plek om daarna twee nachten te blijven. De plaats staat bekend als toegangspoort tot noordelijk Vancouver Island en combineert een werkende kustplaats met natuur, water en wildlife. Na aankomst kun je het rustig houden en nog even naar Discovery Pie.

Na de langere reisdag van gisteren is het prettig dat je vandaag niet hoeft te reizen. Campbell River is zo’n plek waar je makkelijk een volle dag vult zonder haast. Een van de beste startpunten is Elk Falls Provincial Park. Daar ligt de bekende Elk Falls Suspension Bridge, bereikbaar via een korte wandeling vanaf de parkeerplaats. Dit als een toegankelijke stop waar je de waterval veilig kunt bekijken vanaf de brug en via paden door oud bos kunt lopen omschreven.

Wat Campbell River extra aantrekkelijk maakt, is dat je hier natuur en kustsfeer makkelijk combineert. Na een ochtend bij Elk Falls kun je terug richting zee en een stuk langs de waterkant wandelen. Discovery Pier en de haven geven goed weer hoe de stad in elkaar zit: deels werkplaats, deels recreatie, deels uitvalsbasis voor vis- en wildlife-tochten.

Wie iets bijzonders wil doen, kan vandaag kiezen voor een wildlife- of walvistocht vanaf Campbell River. De stad heeft daar een sterke reputatie in, mede door de ligging aan de Discovery Passage. Zie je liever vooral land en bos, dan kun je ook de omgeving verder verkennen richting Strathcona-regio of gewoon een lange lunch nemen aan het water. Het fijne van deze stop is dat niets geforceerd voelt. Je hoeft niet alles te willen zien om toch een goede dag te hebben.

Vandaag rijd je zuidwaarts over Vancouver Island richting Victoria. De afstand is grofweg 265 kilometer, afhankelijk van je exacte route en eventuele omwegen. Het is een prettige reisdag: overzichtelijk, goed te rijden en met genoeg afwisseling onderweg.

Je verlaat het noordelijker deel van het eiland en zakt langzaam af naar een regio die drukker, groener en stedelijker aanvoelt. Onderweg kun je natuurlijk gewoon doorrijden, maar het is juist slim om één of twee gerichte stops te kiezen. Zo houd je de dag ontspannen en blijft er ook tijd over voor Victoria zelf.

Een logische stop vlak voor Victoria is The Butchart Gardens. Deze tuinen bestaan al meer dan een eeuw en behoren nog steeds tot de bekendste attracties van Vancouver Island. Kies je liever voor een kortere stop, dan kun je deze bewaren voor morgen en vandaag direct naar Victoria rijden.

Aankomen in Victoria voelt opnieuw als een ander hoofdstuk in de reis. De stad ligt gelegen tussen de Salish Sea en regenwouden, maar wat je vooral merkt is dat Victoria compacter, netter en meer op wandelen gericht is dan veel andere stops onderweg.

De Inner Harbour is de plek waar je het beste begint. Daar zie je direct het Fairmont Empress, het water, de floatplanes en de levendigheid van het centrum. Heb je na aankomst nog zin om de benen te strekken, dan ligt Beacon Hill Park op loopafstand van de haven.

Vandaag heb je een volle dag in Victoria, en dat is prettig, want deze stad vraagt niet om tempo maar om aandacht. Het centrum is compact genoeg om veel te voet te doen, en juist daardoor voelt een dag hier heel anders dan de reisdagen op de motor. De meest logische start is de Inner Harbour. Daar zie je meteen waar Victoria sterk in is: water, historische gevels, floatplanes, wandelkades en een stad die druk genoeg is om levendig te zijn, maar nergens opgejaagd aanvoelt.

Wie meer achtergrond bij British Columbia wil, zit goed in het Royal BC Museum. Het museum ligt vlak bij de haven en richt zich op de natuurlijke en menselijke verhalen van de provincie. Dat maakt het een goede stop op deze reis, omdat je onderweg al veel landschappen en plaatsen hebt gezien, maar hier ook wat context krijgt bij de provincie waar je al die dagen doorheen rijdt. Blijf je liever buiten, dan kun je de middag ook gewoon gebruiken om door downtown Victoria te lopen, ergens lang te lunchen en nog een keer terug te lopen naar de haven tegen het einde van de dag.

Vandaag ga je terug naar het vasteland. De rit van Victoria naar Swartz Bay is overzichtelijk en eenvoudig. Dat maakt het een prima dag om ontspannen af te sluiten. Eenmaal op de ferry breekt de dag prettig open. Je parkeert de motor, trekt een extra laag aan en loopt naar buiten of zoekt een plek met uitzicht.

Na aankomst in Tsawwassen rijd je door naar Vancouver voor je laatste overnachting. Dat is handig, maar ook gewoon leuk. Heb je nog tijd, dan kun je de stad in voor een laatste avond aan het water of nog een wandeling maken in de buurt van je hotel. Stanley Park blijft daarvoor een van de fijnste plekken.

Je laatste volle dag in Vancouver kun je zo actief of relaxed maken als je zelf wilt. Dat is het prettige aan deze afsluiting. Een goede keuze is gewoon de stad in trekken zonder al te strak plan. Je kunt nog naar de waterfront-zone, een terras pakken, even winkelen of simpelweg rondlopen en terugdenken aan de route.

Vandaag komt de reis ten einde. Dat is altijd even schakelen, zeker na een route waarin je in korte tijd zoveel verschillende dingen hebt gezien. Van de stad en de kust rond Vancouver naar de warmere Okanagan, door naar de Rockies, vervolgens het binnenland in, via Whistler naar Vancouver Island en tenslotte terug naar de stad waar het begon.

Wat deze route leuk maakt, is niet alleen het rijden door de Canadese Rockies. Het is vooral de afwisseling. Je hebt niet alleen bergwegen gehad, maar ook kustplaatsen, ferry’s, kleine binnenlandstops, historische routes en routes waar je urenlang vooral ruimte om je heen had. Dat maakt deze reis geschikt voor motorrijders die niet alleen de bekende highlights willen afvinken, maar ook het gevoel willen hebben echt door West-Canada te reizen. De combinatie van grotere namen als Jasper, Whistler en Victoria met kleinere plaatsen als McBride, Quesnel en Cache Creek geeft de route precies genoeg karakter.

En dan is het tijd om naar huis te gaan. Deze motorreis laat je veel zien zonder gehaast te voelen, en eindigt precies waar hij moet eindigen: met het gevoel dat je Canada niet alleen hebt bekeken, maar echt hebt gereden.